Xylocoris galactinus (Anthocoridae)

Gatunek preferujący rozkładające się resztki organiczne. Znajdowany w ściółce w stajniach, stogach siana, stertach obornika, a czasami pod korą martwych drzew czy nawet w mrowiskach Tetramorium caespitum (Lin-naeus, 1758). Spotykany również w spichlerzach i magazynach żywności. Nimfy żywią się roztoczami, osobniki dorosłe polują na drobne stawonogi, m.in. larwy chrząszczy z rodzaju Laemophloeus (Péricart 1972) .

Rozmieszczenie tego pluskwiaka w Polsce ogranicza się do stanowisk w pięciu krainach zoogeograficznych (ryc. 27).

Podawany jak dotąd z Niziny Mazowieckiej (Lechowski 1989), Niziny Sandomierskiej (Smreczyński 1954), Niziny Wielkopolsko-Kujawskiej (Korcz 2001), Pobrzeża Bałtyku (Brischke 1871; Lis J.A. i Gorczyca 1991) oraz Dolnego Śląska (Scholz 1931; Gierlasiński i in. 2020a). Gatunek nowy dla Górnego Śląska.

Warto podkreślić, że we wskazanych lokalizacjach odłowiono kilkadziesiąt osobników X. galactinus, co wskazuje, że w odpowiednich siedliskach jest pospolity. Przyczyną rzadkiego odławiania tego gatunku jest rzadkie stosowanie w badaniach Heteroptera przesiewania martwej materii organicznej, która to metoda jest efektywna w jego zbieraniu.

Podsumowując dotychczasowe pięć części cyklu prac przyczynkowych warto zaznaczyć, że liczba zamieszczonych w nich rekordów faunistycznych wzrosła do 9636, co stanowi ponad 15% wszystkich danych literaturowych, a dane dotyczące rozmieszczenia odnoszą się do 455 gatunków.

Wszystkich będących w posiadaniu niepublikowanych danych i obserwacji dotyczących występowania pluskwiaków różnoskrzydłych na terenie Polski oraz zainteresowanych współpracą w zakresie przygotowania kolejnych części „Przyczynku” prosimy o kontakt z pierwszym z autorów.